Naar huis: langs het ijzer!

Dag 9, Lipsheim – Völkingen – Den Haag:

Dit was het dan: de laatste dag van onze reis door Elzas-Lotharingen! Vandaag zouden we vrijwel de hele dag terugrijden naar Nederland. We stopten echter onderweg bij een nogal uniek herkenningspunt. Reis met me mee!

En zo vertrokken we 's ochtends vroeg al richting onze eerste bestemming. Ondertussen verslechterde het weer en werd het bewolkt. Rond het middaguur kwamen we dan aan bij:

IJzersmelterij van Völklingen

Dit complex werd in 1873 gebouwd als staal- en ijzerfabriek. Vanaf dat jaar werd het met steeds meer innovaties en afdelingen uitgebreid. In 1986 stopte de productie en in 1994 kwam deze fabriek op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Het is de enige staalfabriek in Europa die qua structuur nog volledig is gepreserveerd.

Als bezoeker word je rondgeleid door meerdere looppaden rond het complex. Er is wel zo'n 7 kilometer aan looppaden! Je kan een tour volgen over de werking/geschiedenis, of kunst gaan bekijken in een van de tentoonzalen.

Wij deden een combinatie van beide: we liepen mee met de basisroute van de audiogids, en liepen ondertussen ook langs wat kleinere tentoonstellingen.
Ik leg je de werking van de ijzersmelterij uit aan de hand van de tour die wij volgden:

• Via de watertoren loop je het complex binnen. Deze betonnen structuur van wel 30 meter hoog bevat veel druk, waardoor water naar allerlei leidingen gepompt kan worden voor afkoeling.
• Vervolgens kwam je in meerdere ruimtes waar elektriciteit en energie (boilers) werden opgewekt, voor de hele fabriek. Dit werd onder andere vervoerd met gigantische gaspijpen.
• Daarna kwam je in de ruimte waar het ruwe ijzer werd bewerkt in het materiaal dat in de hoogovens wordt gestopt. Dit gebeurt met lopende banden, waarbij het ijzer wordt kapotgeslagen.
• Het bewerkte materiaal werd via een kabelbaansysteem met karretjes naar boven gevoerd. Dit systeem was verrassend indrukwekkend en uitgebreid.

Via een soort speciale looproute kon je ook naar de top van het complex gaan. Hier bevonden zich onder andere de ingangen van de hoogovens, waar het echte staal (pig iron) wordt gecreëerd. Ook bevinden zich de cowpers, die voor de heteluchtvoorraad in de hoogovens zorgen.

Van het platform had je ook geweldig zicht op de omgeving: je zag zo de modernere fabrieken, die tegenwoordig nog wel in dienst zijn, de bergen verderop en het dorpje Völkingen zelf, natuurlijk! Uiteraard zag je ook de ingewikkelde structuur van de smelterij zelf!

Zoals ik al eerder zei, waren er naast de smelterij ook andere tentoonstellingen. Denk aan X-Ray (over kunst met röntgenfoto's) en ook een tentoonstelling over de slechte omstandigheden van de werkers en het dorpje zelf.

Zo rondden we ons bezoek aan dit bijzondere monument al af! Voor de rest van de dag reden we verder naar Nederland, totdat we uiteindelijk aankwamen.