Lanzarote, het eiland van de vulkanen!
Dag 8, Arrecife – Mancha Blanca - Nationaal Park Timanfaya (Yaiza) - Arrecife:
Welkom het eiland Lanzarote, tevens de laatste bestemming van onze cruise op de AIDAcosma, voordat we morgen weer teruggaan naar Gran Canaria! Vandaag zou ook weer een geweldige dag worden: het hoogtepunt lag bij de excursie, die ons zou brengen naar het Nationaal Park Timanfaya, voordat we langzaam de hoofdstad, Arrecife, zouden verkennen.
's
Ochtends aten we zo rond 8.30 ontbijt bij het Markt Restaurant. Hier zagen we
ook het andere grote(re) cruiseschip in de haven: de Iona van P&O Cruises. We
gingen daarna rond 8.50 vanboord, om via het kleine terminalgebouw van Arrecife
de bus van de excursie van vandaag in te stappen. De excursie van vandaag leek
veel op die van eergister: we zouden met de bus rondkijken in het nationale
park bij de belangrijkste bezienswaardigheden, en er zouden ook een paar fotostops
zijn!
Rond 9.00 vertrok de bus. De bus reed nu meteen naar Timanfaya, en onderweg was
te zien dat er vooral stedelijk leven was in en rond Arrecife: de rest van het
eiland was vrij sober, met weining begroeiing en een woestijnachtig gebied. In
de verte waren de vele vulkanen van het eiland te zien, die uit de platte grond
staken. Ook waren er bergen die vloeiende vormen vormden, en unieke
rotsformaties op de grond.
Voordat we dan het nationale park inreden, stopten we eerst heel kort bij een klein kerkje, die lag in het dorpje Mancha Blanca.
De Kerk van Onze Lieve Vrouw van Smarten (Ermita de los Dolores).
Deze kerk is een goed voorbeeld van de traditionele Canarische stijl: de vorm is simpel, de kerk is klein en sober, en de helderwitte muren vormden een contrast tegen de omlijstingen van donker, vulkanisch gesteente, die als een soort 'streepjes' op de kerk tekenden.
De kerk was gebouwd in 1780, als dank voor het feit dat de lavastromen van de Timanfaya-vulkanen in 1736 nét stopten voor het kleine dorpje. Hoewel de bouw al in 1780 begon, was de kerk pas afgerond in 1862.
Naast de kerk was er ook een soort uitkijkplein, waarbij je uitzicht had over het omringende, bergachtige landschap, vol met vloeiende, grijze bergen, met hier en daar een stukje gras.
Na dit bezoek stapten we de bus weer in, om richting het nationale park te gaan.
Nationaal Park Timanfaya
En zo reden we, voordat we het wisten, al het nationale park in. We werden meteen begroet met een uniek landschap: vele rotsachtige formaties van vulkanisch gesteente, die zich zo vormden (als een soort stapeling op de grond) dat het wel op een andere planeet leek, met bergachtige silhouetten op de achtergrond. Zo uniek was het!
Zelf
bevat het park zo'n 30 vulkaankraters, en mensen over de hele wereld
omschrijven het als 'Mars-achtig' (de planeet).
Dit prachtige landschap was, terwijl de bus verder reed, goed te bewonderen
vanuit de raampjes: overal om ons heen waren bergen en rotsformaties, en het was
gewoon prachtig.
Charco de Los Clicos – De Plas van de Clicos
Als
volgende stopte de bus bij wel een heel bijzondere bezienswaardigheid. We
stopten aan de rand van een prachtige kust: er waren veel vulkanische
rotsformaties aan het kleine strand, waar je via een kleine helling bij kon
komen. Ook klotste het water machtig tegen deze rotsen op, waardoor het
omhoogschoot.
Natuurlijk waren er ook kliffen aan deze kust, en door dit geheel zag het
landschap er erg natuurlijk en extreem uit. De felle zon versterkte dit effect.
Maar,
de echte bezienswaardigheid bevond zich nog iets verder. Via een klein paadje
voor touristen kwam je op een uitzichtspunt terecht, waar je het Charco de Los
Clicos, of de Plas van de Clicos kon zien! Wat zo bijzonder is aan deze
plas/dit meer, is het feit dat het water natuurlijk groen is!
Het water neemt deze kleur aan door een specifieke soort algen: de soort Ruppia
maritima. Deze kunnen hier voorkomen, doordat de mineralen en zouten in het
meer (wat daar terecht is gekomen door vulkanische activiteiten) de groei van
deze bacteriën bevorderen en het water, dat via kleine spleten door de kust het
meer inglipt. Een erg bijzonder natuurverschijnsel!
Na
een stop van rond de 30 minuten reed de bus verder.
Ondertussen zagen we onderweg een nieuw soort landschap ontstaan, terwijl we al
richting de uitgang van het park reden: er waren allerlei gaten in het
landschap en de bergen, met een soort halve kring van kleine, keistenen wanden
eromheen! We zouden hier meer over ontdekken bij onze volgende stop:
Arrecife
Toen we het schip uitliepen, liepen we langs de Marina van Lanzarote (Marina Lanzarote), een kleine marina naast de grote haven. Hier lagen veel luxe bootjes en zelfs jachten in het heldere, blauwe water. Het zag er erg mooi uit: de witte bootjes zorgen voor een contrast tegenover het blauw water, en als geheel zag het er erg luxe en tropisch uit!
Eenmaal uit het havengebied liepen we nu richting de oude stad. Onderweg kwamen we langs een 'andere soort marina':
La Geria
La
Geria is een uniek wijngebied aan de randen van het nationale park. Na de
uitbarsting van de vulkaan de Picón in de 18e eeuw werd het gebied bedekt in
vulkanisch as, waardoor het land vruchtbaar werd. Tegenwoordig worden er dus
druiven voor de wijnproductie verbouwd.
De kuilen en de muurtjes (ook weleens een 'maanlandschap' genoemd) zorgen
ervoor dat het vast bij de plant wordt vastgehouden, de planten worden beschermd
tegen de wind en het dient als natuurlijke temperatuurregeling. Een erg uniek
landschap, maar met een duidelijke reden!
De bus stopte dus bij het wijngoed van La Geria. Hier was een soort bezoekerscentrum, waar je niet alleen zicht had op het unieke, grijze landschap zelf, maar ook wijn kon proeven en kopen! In een wit gebouw was er een mooie winkel opgezet, met allerlei uitleg en info. Ook proefden mijn ouders de wijn, die volgens hen 'erg zoet' was.
En zo reed de bus alweer terug naar de haven: we kwamen rond 12.00 weer aan bij de AIDAcosma. Wij bleven rustten en eten op het schip tot rond 14.00, toen we het schip weer uitstapten om de stad Arrecife zelf te verkennen!
Charco de San Ginés - De Plas van Sint-Genesius
Dit schilderachtige binnenmeer, verbonden aan de echte zee, was erg prachtig vanaf de brug Puente Charco de San Ginés (Brug van de Plas van Sint-Genesius). Je had vanaf hier prachtig uitzicht over het heldere, blauwe water, waar vele kleine bootjes in lagen. Deze waren met touwen aan de kade verbonden. Het gevoel is niet te beschrijven, maar het zag er erg 'nep' of 'schilderachtig' uit. De witte gebouwen op de achtergrond droegen sterk bij aan dit effect.
Vervolgens
liepen we een beetje langs dit binnenmeer, voordat we aankwamen bij het Stadshuis
van Arrecife (Ayuntamiento de Arrecife). Dit gebouw
dat was gebouwd in 1852, nadat Arrecife de hoofdstad werd, is een voorbeeld van
de Canarische stijl gemengd met neoclassicistische invloeden.
Het gebouw is inderdaad wat moderner, maar straalt een 'eilandsfeer' uit. Het
is ook vrij groot, met een klein parkje als 'tuintje'.
Als volgende bezochten we het Kasteel van Sint-Gabriël (Castillo de San
Gabriel). Het is een voorbeeld van de militaire renaissance: een typisch
kasteel. Dit kasteel bevind zich op een eilandje, dat te bereiken is met de
bekende Brug van de Ballen (Puente de las Bolas), een soort stenen hangbrug.
Het kasteel (toen nog een fort van hout) werd in 1571 gebouwd om de haven van
Arrecife te beschermen tegen kapers en piraten. Nadat het in 1586 werd
vernietigd, werd het in 1596 gebouwd als het kasteel van tegenwoordig.
Tegenwoordig bevat het kasteel Het Museum van de geschiedenis van Arrecife (Museo
de Historia de Arrecife), dat vertelt over de geschiedenis van Arrecife van
prehistorie tot nu. Deze bezochten wij niet.
Als volgende, laatste bestemming bezochten wij dan de belangrijkste kerk van de stad:
De Parochie van Sint-Genesius - Parroquia de San Ginés
De eerste fundamenten van deze kerk werden in 1574 gebouwd. Vanaf toen werd het steeds uitgebreid, totdat het de kerk werd die het vandaag is: deze werd in 1798 afgerond.
Deze kerk deelt dezelfde stijl als het stadshuis: de Canarische stijl, gecombineerd met neoclassicisme. Ook deze kerk heeft strakke lijnen, witte muren en vulkanisch gesteente als omlijsting: een erg typische Canarische kerk!
Vanbinnen heeft de kerk een driehoekig plafond, met houten balken. De wanden en bogen zijn ook van vulkanisch gesteente gemaakt, en het hoofdaltaar heeft wat weg van een Griekse tempel: met pilaren en mooie beelden, met gouden elementen als versiering. Een erg kleine, maar prachtige kerk!
En zo rondden we ons bezoek aan Arrecife al af! Vandaag gingen we erg vroeg, rond 17.00, terug naar het schip. Hier zwommen Jerry, mijn vader en ik voor de laatste keer, en gingen we de glijbanen ook weer af. Vervolgens aten we ons laatste avondeten op het schip bij het Yacht Club Restaurant, voordat we ook de show van vanavond: Alles Liebe, keken.
Zo beëindigen we onze reis met de AIDAcosma! Wat een dag ook: we hebben het unieke Nationaal Park Timanfaya bezocht, met prachtige kliffen, een uniek groen meer en wijngaarden, en bezochten vervolgens het kleine, maar prachtige centrum van Arrecife!
Ik begrijp wel waarom het eiland het 'eiland van de vulkanen' wordt genoemd! Niet alleen de natuur, maar ook veel gebouwen hebben ermee te maken (zoals de omlijsten van veel kerken).
Tot de volgende blog!