Een 'winterwonderland' in de Dolomieten
Dag 6, Campitello di Fassa – Canazei – Cortina d'Ampezzo:
Vorige nacht was er iets heel bijzonders gebeurd: er is sneeuw gevallen! Op alle hoger gelegen gebieden bevindt zich nu sneeuw! Dit versierde onze twee bezienswaardigheden vandaag: een meer én een van de beroemdste bergen in de Dolomieten! Reis met me mee!
Vandaag was onze laatste dag in Campitello. We hadden in de avond alle spullen al ingepakt en konden al lekker vroeg op weg gaan.
Tijdens onze rit naar onze eerste bestemming zagen we, naarmate we hoger de bergen in klommen, steeds meer sneeuw verschijnen. Niet alleen langs de weg, maar ook op de dennenbomen, op de toppen van de hoge bergen… overal!
Uiteindelijk kwamen we dan, na een korte autorit, aan bij het
Lago Artificiale di Fedaia
Maar huh? Dit meer hadden we toch gisteren ook al bezocht? Klopt!
Vandaag wilden we het nog een keer bezoeken, omdat het weer vele malen beter was: dit was zeker de goeie keuze geweest!
Niet alleen konden we de vers gevallen poedersneeuw bewonderen, die zich overal bevond, maar het uitzicht was ook schitterend! Dit kwam mede door de blauwe lucht en het mooie zonlicht.
Vanaf de stuwdam kon je nu alles zien! De
omringende heuvels, die gister waren bedekt door dikke wolken, waren nu
volledig bedekt met sneeuw en ook goed te zien! Het meer scheen nu felblauw en er
bevond zich een dunne ijslaag bovenop.
Het mooiste was natuurlijk de Marmolada, die nu ook volledig te zien was! Het
is eigenlijk best gek om te bedenken dat die hoge bergen gisteren voor ons
alleen maar een wit vlak waren!
En zo bleven we een tijdje dit uitzicht bewonderen, in de sneeuw spelen en natuurlijk met de drone vliegen.
Na dit herstellende bezoek aan dit stuwmeer reden we nu door naar een van de belangrijkste en meest bekende bergen van de Dolomieten, de
Cinque Torri (Vijf Torens)
Om deze bijzondere berg te bereiken moesten we met de auto een heel smal bergpaadje oprijden (het feit dat dit open was, was eigenlijk al geluk gezien de weersomstandigheden!).
De Cinque Torri bestaat uit vijf verschillende rotsen die samen één rotsformatie vormen. Ze worden ook wel vergeleken met de vijf vingers van een hand. Ze zijn gevormd door natuurlijke erosie en aardverschuivingen door de jaren heen. De hoogste en belangrijkste rots, de Torre Grande, staat op zo'n 2361 meter hoogte.
Wij zouden lekker gaan hiken rondom deze bijzondere formatie! Niet alleen waren de rotsen zelf, met steile wanden van dolomietgesteente, al heel mooi, maar ook de omringende sneeuwbergen en de verkleurende bladeren van bomen: deze maakten het helemaal af!
Het wandelpad dat we vandaag namen was een heel avontuur!
We begonnen lekker simpel: we namen een stenen paadje langzaam langs een heuvel omhoog. Eenmaal boven klommen we een soort hoogvlakte op, die was bedekt met sneeuw en ijs. Vanaf hier hadden we een compleet zicht op alle vijf de 'torens'!
Maar vooral op de weg terug vanaf het hoogste punt werd het wat ingewikkelder. Sommige paden waren geblokkeerd door sneeuw en ijs, dus moesten we wat omwegen nemen. Niet alleen waren deze paden heel steil, maar door het ijs en de sneeuw werden ze ook serieus gevaarlijk en uitdagend!
Er was zelfs een stukje waar we door de torens heen liepen en door een soort van berggrot moesten lopen om naar beneden te komen!
Het was echt een heel uitputtende en dus ook gevaarlijke route, maar ik vond het wel echt heel erg leuk! Ik zou het zeker nog een keer willen doen!
Tijdens de daling zagen we ook enkele tentoonstellingen
van een openluchtmuseum, het Museo all'Aperto della Grande Guerra delle
Cinque Torri: deze gingen over de rol van de Cinque Torri tijdens de Eerste
Wereldoorlog: er werd hier namelijk hevig gevochten tussen Oostenrijk-Hongarije
en Italië.
Er waren zo tentoonstellingen over forten, loopgraven, etc.
Na dit bezoek reden we nu in één keer door naar het centrum van Cortina d'Ampezzo. Hier haalden we de sleutels op van ons appartement dat net buiten het centrum lag.
Eenmaal aangekomen rustten we wat, aten we gezamenlijk avondeten, voordat mijn vader, Jerry en ik nog even Cortina ingingen om het te bezoeken.
Cortina d'Ampezzo
Cortina werd in 1511 gesticht en is een erg exclusief wintersportdorpje.
Cortina had in februari dit jaar de Olympische Winterspelen van 2026 mogen organiseren, en dat is te merken! Overal hingen borden met Welcome to the 2026 Host City en overal waren de Olympische ringen te bekennen!
Wij liepen vooral langs de hoofdstraat, de Corso Italia.
Er waren heel weinig mensen op straat te bekennen, terwijl het pas rond de 21.15 was. Elke winkel was gesloten en het was heel erg donker in de stad! We liepen vooral langs winkels, maar kwamen wel nog twee bezienswaardigheden tegen:
De Kleine Basiliek van de Heiligen Philippus en Jacobus
Dit is dé kerk van Cortina. Het is vanbuiten gebouwd in een sobere barokstijl tussen 1769 en 1775. De muren zijn wit geverfd, terwijl het dak van het schip is bekleed met koper.
Een opvallertje is de losstaande toren. Dit is echter kenmerkend voor de Italiaanse bouwstijl, en heet een campanile: het voorkomt zo schade en scheuren in het kerkgebouw. De toren staat 73 meter hoog en is wel in een ander tijdperk gebouwd dan de basiliek zelf: tussen 1851 en 1858 is deze toren gebouwd in een neogotische stijl, ook met witte muren en een koperen dak.
Ook kwamen we het stadshuis tegen, het
Municipio
Dit is een simpel, neoclassicistisch gebouw geverfd in een roze tint.
Na dit korte avondbezoek aan de stad liepen we terug naar de auto en reden terug naar het appartement. Daar beëindigden we de dag.
Wat een dag weer! We hebben heel erg genoten van de sneeuw en hebben deze zeker opgemerkt tijdens ons tweede bezoek aan het Lago Artificiale di Fedaia en natuurlijk onze hike door de Cinque Torri! De dag sloten we wederom af met een nachtbezoek, deze keer aan Cortina!
Tot de volgende blog!