Een dag van 'hoogtepunten'!

Terwijl we ernaartoe reizen, wil ik je iets vertellen over het ontstaan van het Dolomieten-gebergte. Rond 250-280 miljoen jaar geleden was Noord-Italië een soort ondiepe, tropische zee (de Tethyszee), met allerlei koraalsoorten en onderwaterleven. Het magnesium in dit water reageerde met kalksteen in dolomietgesteente, het bekende, bruingrijze gesteente dat nu terug te zien is in de wanden van de bergen.
Rond 30 miljoen jaar geleden botste de Afrikaanse plaat tegen de Euraziatische plaat via het zuiden. Deze zeebodem werd hard tegen de plaat omhoog geduwd: de Alpen waren ontstaan.

Alleen het Italiaanse deel bevatte dus dolomietgesteente. In combinatie met de hoge dichtheid van het koraalrif, het feit dat er geen gletsjers in de Dolomieten waren en dat de zachte grond tussen het dolomietgesteente instortte, zorgden dit allemaal voor het ontstaan van de unieke Dolomieten in de Alpen.

Eenmaal aangekomen in Ortisei liepen we eerst een stukje door de stad zelf. Ortisei is nu vooral een startpunt voor veel skiërs in de winter. Het combineert daarom de Zuid-Tiroolse houten bouwstijl (traditionele huisjes met houten balkons en beige kleuren) met 19e-20e-eeuwse 'resort'-stijlgebouwen (modernere gebouwen, wel in dezelfde Alpenstijl).
Ortisei is een aangenaam stadje, en na niet lang lopen kwamen we uiteindelijk aan bij de ingang van de kabelbaan. We liepen wat trappen door een tunnel omhoog, voordat we bij het kabelbaanstation zelf aankwamen.

Niet lang later zaten we al in een kabelbaan, op weg naar de hoogte van 2500 meter. Eerst zaten we in persoonlijke wagentjes. Hier zagen we Ortisei langzaam verdwijnen tussen de groene heuvels van de Alpen. Onder ons zagen we typische taferelen van de Alpen: koeien met bellen, kleine houten hutjes, etc.
Op de helft moesten we verwisselen naar een grote wagen, waarin een grote groep mensen zat. Deze kabelbaan klom bijna steil tegen de bergwand omhoog!

Maar ja: uiteindelijk kwamen we dan aan op 2519 m hoogte, bij de

Seceda

De Seceda is beroemd, en dat begrijp ik wel! Het is een superunieke berg: aan de noordzijde is het een steile, kale wand omlaag, terwijl het aan de zuidzijde een steile alpenweide is. Sterke symmetrie, maar toch ook weer een sterk contrast!

De route die wij zouden nemen zou rond de 6 km zijn. Het terrein was eigenlijk vooral kaal met droog gras, en vrijwel geen bomen!

De route voert ons langs de Seceda; vanaf dit uitzichtspunt konden we ook de (veel lagere) omringende bergen zien, en de wijde, uitgestrekte alpenweides ten zuiden van de Seceda. Een topuitzicht!
Vervolgens dalen we sterk naar beneden, voordat we een nauw paadje volgen naar de Pieralongia. Dit is een bekende steen die lijkt op een soort 'duim' die scheef uit de grond steekt. Met de steile bergformaties op de achtergrond en de Seceda die vanaf dit perspectief enorm lijkt, is het een wonderbaarlijk en vreedzaam uitzicht. Het leek zelfs bijna nep!

Vervolgens liepen we verder naar beneden. Vanaf ons laagste punt moesten we voor het laatste deel van de wandeling nog 300 m in hoogteverschil omhoog! Het was erg moeizaam, maar nu ik erop terugkijk, was het ook superleuk! Een gelukte eerste bergwandeling!
Ik beschrijf het nu misschien als heel makkelijk en kort, maar in werkelijkheid duurde de wandeling echt best wel lang, en makkelijk was het niet altijd!

Nadat we met de kabelbaan weer naar beneden waren gedaald, gingen we de rest van de dag andere bergen/bergketens bezoeken.

De opvallende en prachtige opbouw van de bergen van de Dolomieten bleef maar verbazen; het was echt prachtig! Er waren ook heel veel verschillende soorten!

Zo had je de Passo Sello en Passo Gardena, twee andere bekende bergen, maar ook veel andere grote bergen met heel stijle wanden! Ook waren de omstandigheden divers: soms had je wolken, soms zon en soms harde wind! We zijn daarom veel onderweg met de auto gestopt en hebben ook veel met de drone gevlogen.
Dit is niet echt iets wat je maar steeds kunt blijven beschrijven, maar iets wat je zelf eens moet meemaken! De kou, de wind… alles draagt bij aan dit gave gevoel!

En zo, terwijl de zon al langzaam begon onder te gaan, reden we alweer terug naar het appartement.
Wat een geslaagde dag! Mijn mening over mijn eerste hike: ik vond het natuurlijk moeizaam, maar ook superleuk! Ik zou het zeker vaker willen doen! En gelukkig maar ook, want dit is zeker niet de laatste keer deze vakantie dat we een zware bergwandeling gaan meemaken!

Tot de volgende blog!